eni düşünmeden bir anım bile geçmiyor artık. Aynaya baktığımda kendimden çok seni görmeye başladım. Neden bu karda bağlandım sana hala anlayabilmiş değilim. Neyini gördüm ki beni kırdığın zamanlardan başka. Tabi sen beni ne kadar kırsan da senin yanında ki mutluluğu bulamazdım bir başkasında. Yanındayken en üzgün anlarım bile şu halimden çok daha iyiydi. Senle olmanın verdiği huzuru kimde bulabilirim ki senden başka.

Aşk yakıyormuş gerçektende. Gün geçtikçe içimde yanan ateşin küllenmek yerine alevlenmeye başladığında anladım. Gece yaralara merhem olur derlerdi. Aşkın ateşi içimde yandıkça gecenin ayazı onu söndürmek yerine hep daha da fazla alevlendiriyor. Ne gece merhem oluyor, ne de ay… Bendeki sen gün geçtikçe büyüyor yüceliyor. Oysa her gün birer parça yok olmaya doğru yüz tutmalıydı.

Geçenlerde doğum günündü. Bilmem kaç kişi doğum gününü kutladı hayatında değer verdiklerinden. Ama benim aklımın her ücra köşesinde bir ikilem vardı. Seni bana getirdiği için Allah’a şükür mü etmeliydim, yoksa bu şeytanın işi deyip şeytana lanetler mi yağdırmalıydım bir türlü karar veremedim. Senle ilgili hangi konuda karar verebildim ki zaten ben. Ne zaman bir karar alsam yine bir yerlerden girdin hayatıma. Hiçbir zaman aldığım karara uyamadım. Hiçbir zaman senle ilgili kendime verdiğim sözleri tutamadım. Hâlbuki bu güne kadar kendime ne söz verdiysem hepsini yapmıştım, sonu ne kadar benim için acı verici olsa da. Mevzu sen olunca tüm kaidelerim yıkılıyor. Yerini hep belirsizlikler alıyor. Umutsuz olan bir duruma nasılda yeni umutlar ekleyebiliyorum. Her zaman yetişecek bir filiz bulabiliyorum kendime. Toprağını ben versem de suyu sende saklı. Sen olmadan yetiştiremiyorum tek başıma. Ama her solan filizin ardından bir yenisini daha bulabiliyorum ve onun diğerinden biraz daha uzun yaşayacağını düşünerek yine bıkmadan usanmadan aynı çabaya giriyorum sonunu bile bile.