Soğuk ve şehirler arası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan

Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam

Ben seninle bir gün Veysel Karani de haşlama yeme ihtimalini sevdim

İlkokulun silgi kokan tebeşir lekeli yıllarında

Ankara da karbonmonoksit sonbaharlar yaşanırdı o zaman

Özlemeye başladım herkesi

Ve bu hasret öyle uzun sürdü ki

Adam gibi hasretleri özlemeye başladım sonra

Bizim Kemalettin Tuğcu larımız vardı

Birde camların buhusuna yazı yazma imkanı

Yumurta kokan arkadaşlarla paylaşılan kahverengi sıralarda solculuk oynamaya başladık

Ben doktor oluyordum, sen hemşire

Geri kalanlar kontrgerilla

Kırmızı boyalarla umut ikliminde harfler yazılıyordu pütürlü duvarlara

Ve Türk Dil Kurumuna inat bir Türkçeyle

Abilerimizden öğrendik Ş harfinden orak çekiç figürleri türetmeyi

Ankara ya usul usul karbonmonoksit yağıyordu

Ve kapalı mekanlarda sevişmeyi öneriyordu haber bültenleri

Oysa Ankara da hiç sevişmedim ben

Disiplin kurulunda tartışılan aşkım olmadı benim

Sınıfça gidilen pikniklerde kıçımıza batan platonik dikenleri saymazsak

Ankara ya usul usul kurşun yağıyordu

Ve belli bir saatten sonra sokağa çıkmamayı öneriyordu haber bültenleri

Oyse hiç kurşun yaram olmadı benim

Ve hiç bir mahkeme tutanağında geçmedi adım

Çatışmaların ortasında sevimli bir çocuk yüzüydüm sadece

Sana şiirler biriktiriyordum fen bilgisi defterinde

Ama sen yoktun

Ben seni beni sevebilme ihtimalini seviyordum

Sunni teneffüs saatlerinde

Okul servisi sen hep zamansız,amansızca

Bir lojman griliğine götürüyordu

Ben senin benimle Tunalı Hilmi Caddesine gelebilme ihtimalini seviyordum

Ben senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum

Yaz sıcağı toprağı çekiyordu tenimin çatlamaya hazır gevrekliğini

Sonra otobüs oluyordun

Kırık yarık yolların çare bilmez sürgünü

Ne yana baksam dağ ve deniz sanıyordum Muş ovasının yalancı maviliğini

Otobüs oluyordun bir süre

Yanımızdan geçen kara trenlerle yarışıyordun

Yanağım otobüs camının garantisinde

Otobüs oluyordun bir ülkeden bir iç ülkeye

Çocukluğuma yaklaştıkça büyüyordun

Zap suyunun sesini başına koyuyordum şarkılarımın listesinin

Korkuyordum

Sonra iniyordum otobüsten

Çarşıdan bizim eve giden

Ömrümün en uzun

Ömrümün en kısa

Ömrümün en çocuk

Ömrümün en ihtiyar yolunu koşuyordum

Çünkü sonunda annem oluyordun

Babam kokuyordum sonunda

Soğuk ve şehirler arası otobüslerde vaz geçtim çocuk olmaktan

Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam

Ben seninle bir gün Vandaki bir kahvaltı salonunda

Ben seninle sadece bilmek zorunda kalanların bildiği bir yol üstü lokantasında

Ben seninle Ağrı dağının mistik ve demli bir çay kıvamında bakan

Doğu Beyazıt ın herhangi bir toprak damında

Ben senin herhangi bir insan elinin terli coğrafyasında olma ihtimalini sevdim

BEN SENİN BENİ SEVEBİLME İHTİMALİNİ SEVDİM

Bu Kategorideki Diger yazılar:

• Özledim
• Gerçek Sevgi, Aşk
• Geceler Yine Yalnız
• Senden Başka Gidecek Yerim Yok
• Neden mi?

1868 - Yazının toplam okunma sayısı